ثُمَّ أَنَزلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَنزَلَ

جُنُودًالَّمْ تَرَوْهَا وَعذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَذَلِكَ جَزَاء الْكَافِرِينَ ﴿۲۶﴾

آنگاه خدا آرامش خود را بر فرستاده خود و بر مؤمنان فرود آورد و سپاهيانى فرو فرستاد

كه آنها را نمى ديديد و كسانى را كه كفر ورزيدند عذاب كرد و سزاى كافران همين بود (۲۶)

وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ ﴿۳۴﴾ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَالصَّابِرِينَ عَلَى مَا أَصَابَهُمْ وَالْمُقِيمِي الصَّلَاةِ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ﴿۳۵﴾ همانان كه چون [نام] خدا ياد شود دلهايشان خشيت يابد و [آنان كه] بر هر چه برسرشان آيد صبر پيشه گانندو برپا دارندگان نمازند و از آنچه روزيشان داده ايم انفاق مى كنند (۳۵) و شخصی مخبت نمی شود الا اینکه از اهل علم باشد پس ولی از اهل علم واز صاحبان علم می باشد طبق ایه ۵۴ همین سوره که می فرماید :(چرا که طبق شرط اول ولایت از ایه ولایت ومخبت بودن اهل ایمان بودن او ثابت شد ودر این ایه صاحبان علم را اهل اخبات وهم اهل ایمان معرفی می کند ) وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ فَيُؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ وَإِنَّ اللَّهَ لَهَادِ الَّذِينَ آمَنُوا إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﴿۵۴﴾ و تا آنان كه دانش يافته اند بدانند كه اين [قرآن] حق است [و] از جانب پروردگار توست و بدان ايمان آورند و دلهايشانبراى او خاضع گردد و به راستى خداوند كسانى را كه ايمان آورده اند به سوى راهى راست راهبر است (۵۴) پس در نتیجه ولی مومنین باید از درجه عالی از علم باشد تا بتواند ولایت مومنین را بر عهده بگیرد اما از ایه ۳۹ و ۴۰

اولوا الارحام در قران دو بار تکرار شده است وهر دو در یک جمله ومطلب خاصی امده است که به شرح ان می پردازیم سوره ۸: الأنفال - جزء ۱۰ وَالَّذِينَ آمَنُواْ مِن بَعْدُ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ مَعَكُمْ فَأُوْلَئِكَ مِنكُمْ وَأُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿۷۵﴾ و كسانى كه بعدا ايمان آورده و هجرت نموده و همراه شما جهاد كرده اند اينان از زمره شمايند و خويشاوندان نسبت به يكديگر [از ديگران] در كتاب خدا سزاوارترند آرى خدا به هر چيزى داناست (۷۵) سوره ۳۳: الأحزاب - جزء ۲۱ النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَى أَوْلِيَائِكُم مَّعْرُوفًا كَانَ ذَلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا ﴿۶﴾ کلمه اولی که در این چمله ذکر شده است ۱۲ بار در قران تکرار شده است نکته جالب اینست که در ایه اول که در بالا نوشتیم ۱۲ ایه به بعد از این ایه ایه ایه ایست که در ان ایه کلمه ائمه ذکر شده است که ایه (۱۲)سوره توبه می باشدواما ایه دومی که نوشتیم اگر ۱۲ ایه از ان به عقب برگردیم ایه ۲۴ سوره سجده می شود که در این ایه نیزکلمه ائمه ذکر شده است نتیجتا ا

وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ وَ إِنَّها لَكَبِيرَةٌ إِلاَّ عَلَى الْخاشِعِينَ استعمال صبر در معنای حقیقی از صبر کمک بگیرید با توجه به علم بیان در معنای مجاز (عقلی) 1 _ اسناد صبر به فعل استعینوا مفهوم امامت درک میشود 2 _ از صاحبان صبر (14 معصوم)یاامامان معصوم کمک بگیریید در معنای مجاز مرسل(لغوی) علاقه سببیت : علاقه مسببیت: علاقه لازمیت: علاقه ملزومیت: در آینده نزدیک نوشته خواهد شد استعاره تصریحیه : امامت مانند صبر است استعاره مکنیه: صبر مانند امامت است کنایه:معنای ظاهری خود صبر معنای باطنی همان امامت هست با توجه به علم بدیع توریه : استعمال در معنای قریب (خود صبر) واستعمال در معنای بعید (امامت)